Hoe de Xantifant naar Xanten kwam

Het verhaal van de Xantifant begint hatverscheurend; maar op het einde zal toch nog alles goed verlopen.

Er was eens een olifant, die in 2000 in een zoo geboren werd. Als de directeur van de zoo in het olifantenhuis kwam, moest hij hartelijk lachen. "Is dit een olifant? Deze heeft blauwe oren en een veel te lange slurf." Ook de moeder van het kleine dier vond alles eigenaardig, en zo kwam het, dat de kleine olifant nooit een naam kreeg. De bezoekers aan de andere kant van de watergracht bleven echter staan en vonden dit dier leuk. De kinderen bedelden om de kleine olifant mee naar huis te mogen nemen.

Op een zekere dag besliste de directeur van de zoo, dat de zoo een dier verkopen moest. Aangezien het kleine dier niet op een olifant lijkte, en de directeur streng was, dacht hij: "Dit slurfdier kunnen wij gemakkelijk missen." En zo moest de kleine olifant van zojn moeder afscheid nemen. Hij was zeer droevig, wist echter dat hij niet tot deze zoo behoorde. Zijn moeder draaide zich nog eens om, gaf hem een rood halsdoek en zei tot hem: "Ga, mijn kleine, en het ga je goed in de grote wijde wereld." Moedig stapte de kleine olifant er op los en nam de spoorweg, die hem ver weg zal brengen.

De reis ging door verschillende steden en dorpen. Vanaf dat de mensen de kleine olifant zagen, ging ze naar hem toe om hem te strelen. Echter vlug gaf de conducteur het teken om te vertrekken en de trein verleit het station. Van ver was nog het rode halsdoek te zien hoe het in de wind fladderde.

Eens geloofde de olifant, dat hij aan zijn doel gekomen was. Maar de reis was nog niet ten einde. Hij moest in een groot schip gaan en schipperde langzaam op de rivier. Vaak stond de kleine olifant aan de reling en toeterde naar de mensen, die aan de oever stonden om de voorbijvarende schepen te bekijken. Op een morgen echter werd hij gewekt door het schrille luiden van de scheepsklok. In het donker zag hij een tweede schip opduiken. Uit schrik sprong hij in het water en zwom zo vlug moegelijk weg tot dat hij volledig buiten kracht aan de oever kwam.

Van ver hoorde hij nerveuse stemmen. Een stem was van de kapitein. "Waar is dit grijze dier met zijn te grote slurf?" Dit beviel de kleine olifant helemaal niet en hij liet het schip verder varen.

Hij keek om zich. Hij was alleen. Maar in de verte zag hij twee grote torens. "Daar wil ik naartoe", zei de kleine olifant.

Meteen stapte hij erop los en bereikte een kleine stad. Toen hij door een grote liep, kwamen hem twee kinderen tegemoet. "Hallo. Dit is mijn broer Sigi, en ik heet Maria. En wie ben jij?" zei het kleine meisje. "Ik..., ik geloof dat ik een olifant ben." antwoordde de aankomeling nog iets schuchter. "Heb je een naam?", wou de kleine jongen weten. De olifant schudde zijn hoofd. "Neen, ik heb geen naam, en ik heb geen thuis." zei de olifant en dikke tranen rolden uit zijn ronde ogen.

"Zo iets droevig heb ik nog nooit gehoord. Blijf toch bij ons in Xanten! zei Sigi. En Maria riep met veel vreugde: "Ja, blijfb toch hier en wordt onze vriend. Een naam heb ik ook al voor jou. Ik doop je tot" Xantifant." Verheugd werd de olifant zo rood als zijn halsdoek.

Dit is de geschiedenis, hoe de Xantifant naar Xanten kwam en daar zijn naam kreeg. Aangezien er nog steeds mensen zijn, die niet weten dat het een Xantifant is, liet hij zijn naam op zijn rode halsdoek zetten.

Te bestellen in Römershop  : Xantifant, enkel via het internet voor 6,50 Euro te bekomen.