Xantifantverhaal deel 2

Toen Sigi en Maria naar huis kwamen, keek hun moeder al ongerust uit het venster.
"Waar waren..."
Echter bij het zien van het grote dier, dat daar in haar tuin stapte, bleef de rest van de vraag in haar keel steken. Een oliefant! Waarschijnlijk waren de kinderen in gevaar, om van dit ondier te zullen worden vertapt.
"Kom vlug binnen en breng jullie in zekerheid!" Verwondert keek ze toen haar kinderen moesten lachen.
"Mama, geen schrik. Hij ziet er raar uit maar kan niemand kwaad doen," zei Maria. "En mensen zeker niet," zei Sigi .

De moeder zuchte - een olifant in de tuin, dat ontbreekt er nog aan. Zelfs een ongevaarlijk exemplaar heeft hier niets te zoeken. Bovendien kwam hij niet ver van mijn witte was met zijn slurf.
"Is de olifant uit een circus weggelopen? Of van waar komt hij?"
"Olifant, waarom olifant? Dit is doch de Xantifant!" beweerden de kinderen. "Mag hij bij ons blijven?"
"Zijn jullie gek geworden? ", vroeg de moeder ontzet en gelijktijdig met nadruk, want ze had schrik, dat haar kinderen niet zouden opgeven.
"Je bent gemeen! zei Maria en stampte bevestigend met de voet op het gras, waavan het groen onder de voeten van de Xantifanten bijna verdwenen was.
"Ja, zei Sigi, "hij moet eenvoudig hier blijven. Hij is moederzielen alleen. Papa gaat zeker akkoord."
"Nonsens", zei de moeder, "wij moeten een goede oplossing vinden. Indien dit een Xantifant is, dan kan hij doch in het stadhuis wonen!

Zij stagneerde - pas nu bemerkt zij de droevige blik van de Xantifant en begreep, dat ze tegenover een dier met gevoelens stond. Tranen kwamen in haar ogen en zij vreef over het hoofd van de Xantifant. "Verontschuldig me, Xantifant", fluisterde ze. "Ik wou je niet kwetsen. Ik had enkel een beetje schrik, dat je ons leven totaal zou veranderen. Van mij mag je bij mij blijven! We zullen dat wel oplossen. - Nu moeten wij het nog papa wijs maken", ze keek naar haar kinderen en vreef met haar mouw over het tranennatte gezicht.
De kinderen sprongen van vreugde in de lucht. Eindelijk durfde de Xantifant ook iets te zeggen "Danke", zij hij met een rouw stem.

Maria en Sigi klommen op de tuinhaag en kropen van daar op zijn. "Kom Xantifant, wij tonen jou de stad".
Hij draafde er onmiddellijk op los. "Halt, in de andere richting", dirigeerde Sigi en verrassend draaide zich het grote dier om.
Reeds ging het in de richting van de stad.

"Trröött!" De voorbijgangers staarden niet slecht, toen zij de twee kinderen op de rug van de olifant zagen. Sommige van de ouders duwden hun kinderwagen haastig in de huisingangen, maar weldra was het alom bekend, dat het grote dier vreindelijk was en naar de naam Xantifant luisterde. Enige ouders waagden zelfs om hun kinderen op de hoge rug van het dier te zetten.
"Wat is dat voor een lawaai?" vroeg de Xantifant een beetje verschrikt en keek in de lucht.
"Dit is het klepperen van de wieken van de windmolen", zei Maria, " in de Kriemhildmolen maalt de molenaar het koren". De Xantifant vertelde de kinderen , dat hij altijd gedacht heeft,dat de windmolens enkel in Nederland bestonden.

"Wat voor een grote kerk", verwonderde zich de Xantifant, als ze op de markt kwamen.
De kinderen verklaarden hem, dat de dom als aandenken aan Sint Victor en zijn lotgenoten gebouwd werd. Zij waren Romeinse soldaten, die sterven moesten, omdat zij als Christenen de Romeinse goden niet wilden vereren. Tijdens het verdergaan herinnert zich de Xantifant, dat hij de beide torens vanaf de rivier reeds gezien had .

Sigi verklaarde: "Deze rivier, die afgevaren bent, is de Rijn. Via de Rijn zijn vroeger de Romeinen naar dit gebied gekomen.
Zij hebben eerst een soldatenkamp opgericht. Later stond hier een grote stad , de Colonia Ulpia Traiana. Vandaag is deze stad natuurlijk verlaten en de enige Romeinen, die hier misschien nog zijn, spreken geen Latijns maar Italiaans en zijn eigenaar van een pizzeria. Daar, waar de oude Romeinen woonden, is nu een groot park! De mensen, die daar werken -"
"Ach, je bedoelt de tuiniers! zei de Xantifant.
"Neen," zei Sigi, "die archeologen". "Die graven de overblijfsels van de oude stad uit en tonen ons, hoe het er vroeger uitzag. Ginds is, zo heet het, een deelreconstructie van de haventempel.
Niet slecht he?" zei Maria. "Kom eens verder, van hier kun je de Noord- en Zuidzee zien.

"Mooi, dit meer", zei de Xantifant. "En de vele strandkorven!"
Maar de kinderen verklaarden hem, dat de zee ver weg ligt. In het begin was hij een beetje ontgoocheld, maar als de wind rond zijn slurf waaide, voelde hij zich volkomen vrij.

Hij zuchte, en plotseling begreep hij, hoe groots deze dag was.
Een gevoel van geluk doorstroomde zijn lichaam, toen hij de kinderen zag, die hem toewaaiden, omdat ze hem weer iets nieuws wilden tonen.
"Stop jullie twee", riep hij. Ik kan niet meer. Ik wil graag naar huis." Zij klommen op zijn rug en keerden terug. "Maar morgen gaan we verder", zei Maria, "er is nog zoveel te zien."

Toen ze thuis kwamen, zag de Xantifant een man, die verschillende balen stro uit een wagen aan het uitladen was. Toen hij de drie zag, stopte hij en keek een beetje sceptisch, maar vlug kon men een lach in zijn gezicht herkennen.
"Daar zijn jullie eindelijk," zei hij. "Mama hebben jullie al kunnen ompraten. Dan is weerstand nutteloos!"
"Danke papa, jij bent de beste!" riep Sigi en Maria gaf haar vader een dikke zoen.
"Zo, in het begin slaap je in de garage," zei de vader. "Voor de rest zullen we verder zien."
"Goede nacht, jullie lieverds", wenste de Xantifant, toen de ganse familie rond zijn nieuw strobed stond.

De familie ging uiteindelijk in het huis, om het avondmalen te gebruiken.
Toen ze aan tafel zaten, vroegen de kinderen om te mogen opstaan en om buiten te gaan, om de Xantifant nog eens goede nacht te wensen.
Toen ze echter de stal binnen kwamen, konden ze zien, dat de Xantifant reeds met een glimlach op zijn lippen aan het slapen was.

Bestelbaar in Römershop  : Plusche dier Xantifant, alleen in het internet voor 6,50 Euro te bekomen.